ISA MUSTAFA NUK MUND TË MBETET KRYETAR I LDK-së

LDK ka nevojë për një reformë nga koka deri në këmbë

14 Qershor 2014

Tronditja është e rëndë. Askush nuk ka parashikuar që LDK-ja do t'i humbasë kështu këto zgjedhje. As ata që dolën për të votuar, dhe as shumica dërrmuese, e cila vendosi t'i bojkotojë këto zgjedhje. Aq më tepër kur kihet parasysh pakënaqësia e madhe e popullit me qeverinë e Thaçit. Arsyeja kryesore për këtë humbje është mungesa e një linje të qartë, e një muri të pakapërcyeshëm mes LDK-së në njërën anë dhe krimit dhe korrupsionit në anën tjetër. Përgjegjësia për këtë strategji bie mbi kryetarin e LDK-së, Isa Mustafa dhe ekipin e tij të ngushtë.

 

Ai gjatë fushatës zgjedhore nuk u pozicionua qartë lidhur me problemin kryesor që po e mban peng zhvillimin e Kosovës, ndërsa pas zgjedhjeve i tejkaloi kufijtë edhe më dukshëm: pozicionin e Kryeministrit të vendit ia ofroi personit, i cili në Evropë konsiderohet si kriminel dhe i cili në këto zgjedhje nuk mori as 5% të votave të elektoratit të përgjithshëm në Kosovë. Heqja dorë në këtë formë nga pozicioni i kryeministrit është një precedent i paparë në politikën moderne evropiane. Isa Mustafa para zgjedhjeve pati premtuar që nuk do të ketë negociata rreth pozicionit të Kryeministrit. Ai këtë premtim e shkeli duke vepruar kështu kundër vullnetit të shumicës së anëtarëve dhe votuesve të LDK. Për të shkuar edhe më larg, ai deklaroi, që për herë të parë në historinë e saj, LDK do të heqë dorë nga një kandidat i veti për Kryeministër të Kosovës, nëse brenda disa javësh vjen deri tek zgjedhjet e reja. Por, LDK nuk do ta bëjë këtë gjë. LDK do të heqë dorë nga Isa Mustafa dhe akrobacitë e tij.

 

Isa Mustafa e ka shitur shpirtin e LDK-së dhe parimet e saj. Në këtë mënyrë ai ka shitur edhe një pjesë të shpirtit të Kosovës. Ai është përgjegjës për humbjen e zgjedhjeve, për një strategji të gabuar dhe për gabime fatale në analizimin e shkaqeve dhe pasojave të humbjes.

Isa Mustafa para zgjedhjeve pati premtuar që në rast humbjeje do të japë dorëheqje. Edhe këtë premtim e ka shkelur.

 

Isa Mustafa ka mbaruar. Autoriteti i tij edhe ashtu i vogël brenda LDK-së është thyer. Anëtarët e LDK-së dhe votuesit e saj nuk do ta ndjekin në këtë rrugë. Isa Mustafa ka dështuar si kryetar i Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe duhet të shkojë urgjentisht, së bashku me ekipin e tij të ngushtë, i cili është bashkëpërgjegjës për strategjinë para dhe pas zgjedhjeve.

 

Lidhjes Demokratike të Kosovës i nevojitet një rimëkëmbje, e cili nuk mund të bëhet nga asnjë person i vetëm. I nevojitet një grup i përgatitur, i fortë dhe i qëndrueshëm, i përbërë nga personalitete të vjetra dhe të respektuara, si dhe nga persona të rinj dhe me njohuri të gjera, nga të cilët Kosova gumëzhon. Kjo rimëkëmbje duhet bërë tani dhe ajo nuk mund të bëhet me një gardë të vjetër dhe të thyer. Një eksperiment i tillë do të dështonte përsëri.

 

Detyrat që ka LDK-ja para vetes janë të vështira për t'u kryer nga persona të veçantë. LDK-së tani i nevojiten të gjithë: brenda LDK-së, tek mbështetësit e saj dhe madje pjesërisht edhe tek konkurrentët politik. Nëse LDK vazhdon të jetë kaq e dobët, nuk mund të forcohet as Kosova.

 

Partitë politike kanë kohë që janë braktisur nga populli. Nëse dëshiron të ringrihet LDK-ja si forca qendrore politike në Kosovë, atëherë ajo duhet të fillojë që tani punën. Nevojitet një kryesi e re, dhe për t'i bërë vend asaj, duhet të largohen ata që janë përgjegjës për këtë gjendje.

 

LDK duhet të jetë e përgatitur për zgjedhjet e reja, të cilat mund të vijnë shumë më shpejt sesa që i kemi menduar. LDK duhet të dalë në zgjedhje me një kandidat të sajin për Kryeministër të Kosovës. Ky kandidat duhet të gëzojë besimin e LDK-së dhe të qytetarëve. Ai duhet të ndjekë një linjë të qartë kundër krimit dhe korrupsionit dhe duhet të jetë në gjendje të jetë bindës edhe për miqtë e Kosovës në Evropë dhe SHBA.

 

Isa Mustafa gabon kur thotë se ka punë më të rëndësishme për të bërë, sesa të japë dorëheqje. Nuk është më e rëndësishme bërja e pazareve rreth ndarjes së posteve dhe krijimi i një kabineti gjigant, për nga numri i ministrave, vetëm e vetëm që të marrë secili nga një post.

 

Më e rëndësishmja është që Kosovës t'i kthehet nderi dhe dinjiteti. Kjo nuk bëhet me një qeveri të drejtuar nga Hashim Thaçi dhe kjo nuk bëhet as me një qeveri të drejtuar nga Ramush Haradinaj.

 

Kosova duhet të vendosë se a dëshiron të jetë Afrikë apo Evropë.  Evropa është e humbur nëse nuk e ndërrojmë kursin.

 

Pse LDK-ja duhet t'i fitojë zgjedhjet

dhe pse unë nuk mund të jem

kandidate për deputete

14 Maj 2014

Të nderuar miq,

 

gjatë muajve të fundit jam pyetur nga një numër i madh njerëzish – qytetarë të thjeshtë dhe aktivistë të LDK-së, jo pak prej tyre e kanë kërkuar madje me ngulm nga unë, se a do të kandidoj për deputete në kuadër të Lidhjes Demokratike të Kosovës. Lista e LDK-së vendoset sot dhe nesër dhe unë nuk do të jem pjesë e kësaj liste. Jam e ndërgjegjshme që disa prej jush do të ndihen të zhgënjyer nga vendimi im, shpresoj megjithatë që shumica të më kuptojë:

 

1. Lidhjes Demokratike të Kosovës i uroj sukses në këto zgjedhje. LDK, me virtytet që përfaqëson, fuqinë e saj elektorale, potencialin e jashtëzakonshëm në radhët e aktivistëve të saj, por edhe me të gjitha dobësitë që mund të manifestojë, është në rrethanat aktuale megjithatë zgjidhja më e mirë për Kosovën. Lidhja Demokratike e Kosovës duhet ta qeverisë vendin pas datës 8 qershor 2014.

 

2. Një kandidim i imi në këto zgjedhje në listën e LDK-së është i pamunduar. Arsyeja ime për këtë është mungesa e guximit të drejtuesve të LDK-së për të përjashtuar qartë dhe me vendosmëri - para zgjedhjeve - çdo kompromis me përfaqësues të krimit dhe korrupsionit nga të gjithë krahët e mundshëm.

 

3. Elektorati i LDK-së mund të votojë megjithatë qartë kundër krimit dhe korrupsionit, të cilat po e mbajnë peng çdo zhvillim të vendit. Votuesit do të mund t'ia japin votën e tyre 5 kandidateve dhe kandidatëve të guximshëm në qëndrimet e tyre, të shquar në profesionalitetin e tyre dhe të tillë ka plot në listën e LDK-së. Unë njoh shumë prej tyre dhe sidomos atyre iu uroj të gëzojnë një mbështetje masive.

 

Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe të gjithë mbështetësve të saj iu uroj të fushatë zgjedhore të guximshme dhe pa kompromise të dëmshme. Në mënyrën time do të mundohem të ndihmoj që vendi ynë të ketë një të ardhme më të mirë.

Në vend të koalicioneve me kriminelë dhe lojërave taktike, na nevojitet një koalicion kombëtar kundër krimit dhe korrupsionit, dhe pa kriminelët e të korruptuarit.

6 Maj 2014

Mesazh i qartë drejtuesve të LDK-së, deputetëve të Kuvendit dhe miqve e partnerëve tanë ndërkombëtarë: Në vend të koalicioneve me kriminelë dhe lojërave taktike, na nevojitet një koalicion kombëtar kundër krimit dhe korrupsionit, dhe pa kriminelët e të korruptuarit.

 

Kosova ndodhet para dështimit të ëndrrës sonë, të ekzistencës së saj, e cila u krijua me shumë sakrifica dhe guxim. Të gjithë e dimë këtë, të gjithë po e shohim çdo ditë dhe arsyeja e shëndoshë njerëzore ka kohë që po na paralajmëron. Për këtë madje nuk kemi nevojë për shpjegime të ndërlikuara: as nga ndërkombëtarët dhe as nga funksionarët partiak dhe shtetëror

 

Pyetja që shtrohet sot është: kur? Kur do të gjejnë më në fund LDK-ja dhe të tjerët forcë ta luftojnë këtë katastrofë që cënon ekzistencën e vendit tonë?

 

Çfarë është më keq për Kosovën: të bashkohen forcat në Kuvend dhe brenda një kohe të shkurtër dhe me një qeveri të unitetit kombëtar të miratohen ligje të rrepta, apo të vazhdohet ruleti politik i përqëndruar rreth interesave vetjake dhe partiake? Ligje të rrepta dhe dënime të rënda dhe të drejta në vend të shitjes së pasurisë kombëtare dhe të dinjitetit? Drejtësi për të gjithë apo vazhdimi i drejtësisë selektive? Mbrojtja e viktimave apo edhe më tej frika nga kriminelët? Dënimi i hajnisë dhe hapat serioz drejt shtetit ligjor – apo agonia e një populli të tërë?

 

Unë Kosovën e dëshiroj të jetë shtet, i cili fillon ta respektojë përsëri vetveten. Një Kosovë, e cila e ndal shkatërrimin e vet; një Kosovë, e cila lufton fuqishëm me të gjitha mjetet e padhunshme për Veriun e vet dhe nuk e shet sovranitet e saj territorial; një Kosovë, e cila i respekton pakicat e veta dhe kujdeset që të mos krijohet shteti brenda shtetit; një Kosovë, e cila nuk është sektor i një ambasade dhe as mish për top i fqinjëve të saj; një Kosovë, që na bën të ndihemi krenar; me politikanë, të cilët dinë të ecin ballëlartë dhe jo vetëm të zvarriten; me parti, të cilat mbrojnë dialogun dhe demokracinë – dhe jo kryetarët dhe sekretarët e partive dhe interesat e tyre të ngushta personale.

 

Ne jemi një popull krenar, me traditë të lashtë, me tolerancë të zhvilluar dhe mentalitet evropian. Ne nuk jemi si këta kriminel. Të përvjelim mëngët dhe t’ia dëshmojmë këtë vetes dhe botës! Fati ynë është në duart tona.

Fjala në akademinë përkujtimore me rastin e 15-vjetorit të rënies së Salih Çekajt

27 Prill 2014, Mannheim, Gjermani

Kush ecën sot nëpër Kosovë dhe dëgjon reagimet e njerëzve të thjeshtë e ka shumë shpejtë të qartë një gjë: Frika është shkrirë. Në vend të frikës është rritur zemërimi, zemërimi ndaj kriminelëve, të cilët me brutalitetin e tyre duan të shkatërrojnë vlerat tona, krenarinë tonë, me qëllim që ta kenë më të lehtë me kërcënimet e tyre, me fshehjen e krimeve të tyre. Zemërimi nuk është mjeti i vetëm kundër frikës. është guximi për të thënë të vërtetën dhe mënçuria për të mos e shitur dinjitetin dhe krenarinë e shqiptarëve.

 

Më poshtë mund të lexoni të plotë fjalën time në akademinë përkujtimore me rastin e 15-vjetorit të rënies së Salih Çekajt:

 

Foto nga Alkopress

 

Të nderuar përfaqësues të shoqatës „Dardania“ në Mannheim,

përfaqësues të shoqatës „Sali Çekaj“ në Pfaffenhofen,

të dashur anëtarë të familjes së Çekaj,

të respektuar anëtarë të familjeve të dëshmorëve,

të dashur miq,

bashkëveprimtarë dhe bashkëluftëtarë të Salihit,

të nderuar zonja dhe zotërinj.

 

Më lejoni të filloj më një përjetim të vogël.

Në përvjetorin e Betejës së Koshares u ngjita këtë vit edhe unë në Koshare. Herën e kaluar mezi arrita për shkak të rrugës tepër të keqe, por ajo çfarë na priste këtë vit i tejkalonte parashikimet e mia. Thua se nuk dihet data e Betejës së Koshares, varret ishin prishur, trupat ishin zhvendosur në institutin përkatës në Prishtinë, dhe mes grumbujve të dheut dhe zhavorrit, miq, familjarë dhe bashkëluftëtarë të trimave të Koshares shkëmbenin kujtimet e tyre.

 

Në mes të atij zhavorri takova pas më se 20 vitesh Halilin. E njihja nga Tirana ku pat studiuar histori, pasi ishte larguar në fillim të viteve 80 nga Kosova për t'iu shmangur përndjekjes nga ana e policisë serbe. Halilin e kisha në kujtesë si shumë gazmor dhe të këndshëm. Në Koshare po ky Halili, i ardhur në luftë nga Franca, në ndërkohë i plagosur 4 herë, më tregoi se ishte i pari që e kishte gjetur të vrarë Salihin në pikën prej nga vrojtonte lëvizjet e armikut dhe që gjatë përpjekjeve për ta tërhequr trupin e tij, pa e njohur fillimisht se kush ishte, ishte plagosur edhe vetë dhe ishte detyruar të tërhiqej për t'u mjekuar dhe për të dërguar shokë të tjerë të tërhiqnin trupin e Salihit. Halili më siguroi - dhe unë vërtet shpresoj shumë që Halili të ketë të drejtë - se nga pozicioni në të cilin e kishte gjetur, nuk kishte asnjë dyshim që Salihi ishte vrarë nga armiku që kishte përballë.

 

Ndërkohë që fliste Halili mua m'u kujtua ajo natë e prillit 1999 kur mora lajmin për vrasjen e Salihit dhe gjatë rrugës së gjatë nga Hamburgu në Stuttgart nuk më largohej nga mendja buzëqeshja e tij dhe fjalët e tij të buta. M'u kujtuan bisedat e rënda të atyre ditëve, hamendjet e familjarëve se si dhe kur t'iu tregonin fëmijëve për vdekjen e bababit. M'u kujtuan ata mijëra vetë që erdhën në ditët në vijim në Stuttgart për t'i qëndruar pranë familjes në ato ditë të rënda.

 

Juristi, nënkryetari i Lidhjes Demokratike të Kosovës në Gjermani, luftëtari i lirisë Salih Çekaj është një ndër figurat qendrore të rezistencës civile dhe ushtarake në Republikën e Kosovës. Unë jam shumë e lumtur dhe krenare ta kem pasur një personalitet të tillë koleg, bashkëveprimtar dhe njëkohësisht mik vëllazëror për shumë vite me radhë.

 

Përgjegjësia që na ishte ngarkuar atë kohë ishte e madhe: ndërtimi i një shteti të pavarur në kushte të okupimit. Kujt nuk i kujtohet koha e represioneve masive para luftës, përpjekjet dhe puna e palodhshme e qindramijëra aktivistëve për ndërtimin e sistemit të pavarur sidomos të arsimit dhe shëndetësisë në Kosovë.

 

Salih Çekaj ishte një prej organizatorëve kryesorë të ndihmës solidare për gati 2 milion njerëz. Në një ditë si kjo e sotmja më lejoni të theksoj një gjë: Heronjtë tanë janë ata që me armë në dorë luftuan për çlirimin e Kosovës. Por heronjtë tanë janë dhe të gjithë ata që në ato kohë të vështira nuk i lanë në baltë familjet në Kosovë, sakrifikuan me vite të tëra dhe në këtë formë mundësuan rezistenën civile dhe lirinë e Kosovës. Arritëm megjithë represionin e regjimit të Millosheviçit dhe ndihmësve të tij në Kosovë që gjatë atyre viteve të ruajmë një gjë elementare: identitetin tonë, dinjitetin tonë, krenarinë tonë.

Salih Çekaj ishte një burrë i urtë, por trim i vendosur dhe krenar. Ai edhe sot na bën të ndihemi krenar që patëm në mesin tonë.

 

Edhe atëherë, kur dhuna serbe e detyroi të bënte hapin nga beteja civile në atë ushtarake, Salih Çekaj ishte një figurë me ndikim të madh. Ai gëzonte autoritet, por mbi të gjitha ishte vet i vendosur dhe në këtë mënyrë arriti të përfitojë figura të fuqishme për luftën e përbashkët. Arriti të përfitojë më të mirët për të luftuar në kuadër të Forcave të Armatosura të Republikës së Kosovës, në urdhrin e komandantit suprem, Presidentit Rugova.

 

Sali Çekaj ishte koka strategjike, një prej shtyllave kryesore të Republikës në luftën kundër armiqve të Republikës.

 

Salih Çekaj

 

Ata që luftonin kundër armikut, por jo edhe për Republikën, dhe që njëkohësisht përpiqeshin të instalonin regjimin e tyre të padrejtë – edhe ata e konsideronin Salihin si armik. Drejtësia është armiku i natyrshëm i dhunës dhe i krimit. Salih Çekaj në terren mbronte drejtësinë. Kjo drejtësi, legjitimeti i Republikës dhe i Presidentit të saj, për të cilat Salihi qëndronte i papërkulur, ishin një provokim për shtabet e vetëquajtura të përgjithshme, por edhe për ata krimininelë, të cilët para sysh nuk kishin Republikën e Kosovës dhe njerëzit e saj, por interesat e tyre personale.

Më lejoni të jem e qartë: unë kam nderim të thellë për të gjithë trimat e luftës. Por guximi nuk është gjithnjë trimëri. Guximin e ka edhe hajni, edhe krimineli ordiner. Guximi pa nder nuk është trimëri, dhe këtë e dimë të gjithë më së voni që nga koha e Skenderbeut.

 

Jo të gjithë janë të lindur për t'u bërë trima, sepse trimëria kërkon dije, horizont dhe karakter. Salih Çekaj ishte një prej këtyre trimave. Ai ishte trim i madh ndaj rreziqeve që vinin nga forcat serbe. Por ai ishte edhe trim ndaj rreziqeve që vinin nga shqiptarë të papërgjegjshëm.

 

E vërteta duhet thënë hapur, edhe atëherë kur është e hidhur. Salih Çekaj kërcënohej nga vrasësit e Millosheviçit, sepse luftonte për Republikën e Kosovës. Por Salih Çekaj kërcënohej edhe nga shqiptarë të papërgjegjshëm, pikërisht për të njëjtën arsye, sepse luftonte pa kompromis për Republikën e Kosovës.

 

Në janar 1999 mbahej konferenca e degëve të LDK-së në diasporë. Kjo është hera e fundit që jam parë dhe kam biseduar më gjatë me Salihin. Gjatë njërit prej pushimeve te konferencës më pat thënë: „Në front jemi të detyruar të ruajmë gjoksin nga armiku dhe shpinën nga horrat tanë“.

Çfarë turpi!

Ky turp nuk bie mbi trimat që luftuan për lirinë e vendit. Këtë turp ta mbajnë ata frikacakë, të cilët edhe sot nuk i ndalin kërcënimet, por e dinë të vërtetën. Ky turp bie mbi të gjithë ata që edhe pas luftës i drejtuan armët e tyre kundër shqiptarëve, që vranë për të vrarë të vërtetën, për të dobësuar Republikën tonë.

Kosova do të mbetet aq kohë e dobët, sa ne shqiptarët të mos kemi fitur fuqinë tonë të hershme, e cila na solli atë që kemi sot: shtetin tonë, të pavarur nga Serbia.

 

Turpi bie sot edhe mbi të gjithë ata që e dinë të vërtetën dhe heshtin. Por në radhë të parë bie mbi ata që të vërtetën e shitën për shuma të shtrenja parash, të cilët sot ulërijnë së bashku me ujqit sepse kanë para, kanë shuma marramendëse para.

 

Vrasjet gjatë dhe pas luftës janë një njollë turpi në historinë tonë aq krenare. Kjo vlen edhe për sulmet ndaj të vërtetës. Ai që vret të vërtetën, vret nderin dhe dinjitetin tonë.

Mirëpo e vërteta rreth vrasjeve nuk mund të fshihet përgjithmonë. E vërteta nuk mund të ngujohet më gjatë. Ne nuk jemi më në vitin 1914 por në vitin 2014, në kohën e Facebook-ut, Youtube-it dhe internetit.

 

Gjithkush e di që FARK-u aty ku veproi e mbrojti brenda mundësive rë veta me dinjitet Republikën dhe popullsinë civile të pambrojtur.

Shumë pak e dijnë deri sot, por do ta dijnë mirë në të ardhmen se çfarë ndodhi atë natë kur Ramush Haradinaj me Shqiponjat e tij të zeza në mbrëmjën para Betejës se Logjës i kërcënoi oficerët e FARK-ut dhe se si këta me mençuri e shmangën vëllavrasjen duke mos lejuar që Ramushi i vogël të rrezikojë çështjen sublime të luftës kundër forcave serbe përmes ndezjes së konfliktit ndër shqiptarë. Ishte mençuri dhe trimëri të mos rrezikohej lufta e përbashkët kundër forcave serbe.

 

Shumë vetë e dinë dhe e heshtin turpin e madh të atyre banditëve të papërgjegjshëm që nëpër Kosovë shëtisnin me urdhërarresti kundër Salih Çekajt, të nënshkruar nga figura tërësisht të diskretituara sot në Kosovë. Ose marren e atyre horrave të papërgjegjshëm, të cilët morën peng luftëtarë të FARK-ut, me shpresë që në mesin e tyre ndodhej edhe Salih Çekaj. Nga zemërimi që iu kishte „shpëtuar“ për duarsh Salihi, plagosin një prej njerëzve të tij të afërt, dhe pasi i rrahin dhe duke shtënë si kauboj në ajër i vënë para xhipit dhe i ndjekin të rrahur dhe të plagosur nëpër fshat.

 

Çfarë frikacakesh të paftyrë! Kë e çudit që këta horra sot kanë frikë nga e vërteta?

 

Nuk është çudi që kanë vrarë shumë e shumë veta duke u përpjekur të vrasin dhe mbysin të vërtetën.

Ndoshta duhet pasur mirëkuptim edhe për të gjithë ata që pas luftës u strukën dhe u frikësuan nga brutaliteti i paparë i këtyre njerëzve.

Por, si popull kemi paguar një çmim tepër të lartë sepse kemi lejuar që e vërteta të vritet dhe të shuhet pothuajse tërësisht nga këta kriminelë. Ne e kemi humbur respektin e njerëzve rreth nesh, respektin e miqve tanë, respektin e atyre që na ndihmuan të çlirohemi nga forcat brutale të Millosheviçit.

 

Shqiptarët janë një popull me një traditë dhe kulturë të lashtë. Amerikanët, gjermanët dhe të tjerët që hynë në luftë për të na shpëtuar, e dinin që në mesin tonë kishte njerëz si Presidenti Rugova, Salih Çekaj dhe të tjerë. Ata patën besim që njerëz të tillë, me të gjithë bagazhin e tyre politik dhe intelektual do të silleshin me përgjegjësi jo vetëm gjatë luftës, por me të njejtën përgjegjësi do të silleshin në kohët e vështira që do ta pasonin luftën.

 

Në vend të tyre erdhën ata, të cilët punuan kundër Kushtetutës, kundër Republikës dhe për xhepat e tyre. E rropën vendin, instaluan një regjim të frikës dhe e zhytën Kosovën në llum, shumë thellë në llum. Ata flasin për Kosovën por në mend kanë vetëm përfitimet e tyre. Ata politikën e bëjnë për xhepin e tyre dhe jo për njerëzit në Kosovë.

Edhe gjatë luftës Salihi ka qëndruar i palëkundur në qëndrimet që ka pasur para shpërthimit të hapur të luftës: Republika e pavarura, civile, e drejtë dhe e barabartë për të gjithë.

 

Kanë kaluar 15 vjet nga përfundimi i luftës dhe më në fund kemi vendosur si shoqëri të dënojmë ata pak kriminel nga radhët tona dhe të nxjerrim të vërtetën në shesh. Ne kemi pritur tepër gjatë, dhe kriminelët, edhe pse për fat në numër shumë të vogël kanë shpresuar ta kenë vrarë përfundimisht të vërtetën.

Kjo nuk do të kishte ndodhur nën drejtimin e njrëzve të civilizuar dhe të përgjegjshëm. Ne nuk do të duhej të kishim lejuar që ata pak kriminel ta marrin peng të gjithë vendin, ta zhvasin dhe krahas pasurisë, t'ia vjedhin edhe dinjitetin. Do të duhej që trimat t'i kishim kujtuar me respekt, ndërsa drejtësia të kishte thënë fjalën e saj rreth kriminelëve. Ne, shqiptarët, nuk jemi një popull kriminelësh, as i kriminelëve ordiner dhe as i kriminelëve të luftës. E gjithë bota e di se cilët janë kriminelët e luftërave të viteve të 90-ta në Ballkan.

 

Për shqiptarët vlen: askush nuk ka nevojë të frikësohet nga gjykata speciale – vetëm kriminelët, dhe siç e dimë të gjithë, numri i tyre është i vogël. Heronjtë tanë së shpejti nuk do të jenë më peng i kriminelëve, imazhi i tyre nuk do të ndotet më prej tyre.

Do të na nevojitet gjatë rrugës guxim dhe kurajo kur të shohim, që heronjtë e vetëdeklaruar nuk kanë qenë të tillë. Mirëpo do të fitojmë edhe më shumë fuqi nga fakti, që historia na ka dhuruar trima dhe heronj të vërtetë. Dhe Salih Çekaj ishte njëri nga heronjtë tanë vërtet të mëdhenj dhe kujtimi për jetën dhe veprën e tij do të mbetet edhe atëherë, kur të tjerë do të kenë humbur në pluhurin e historisë.

 

Forcat e Armatosura të Republikës së Kosovës dhe Ushtria Çlirimtare e Kosovës e kanë mbrojtur vendin tonë, dhe për këtë iu kemi borxh nderimin e përjetshëm.

Tani iu ka ardhur radha kriminelëve dhe jo çlirimtarëve. Asnjë i vdekur nuk do të preket, asnjë heroi nuk do t'i cënohet dinjiteti. Përkundrazi: nderi i i tyre do të rrezatojë edhe më ndritshëm kur të kemi gjetur forcën t’i vëmë para përgjegjësisë të gjithë ata të pandershmit për veprat e tyre të turpshme.

 

Kush ecën sot në Kosovë dhe dëgjon reagimet e njerëzve të thjeshtë në rrugë e ka të qartë një gjë: Frika është shkrirë. Në vend të frikës është rritur zemërimi. është zemërimi ndaj kriminelëve, të cilët me brutalitetin e tyre duan të shkatërrojnë vlerat tona, krenarinë tonë, me qëllim që ta kenë më të lehtë me kërcënimet e tyre, me fshehjen e krimeve të tyre.

 

Zemërimi nuk është mjeti i vetëm kundër frikës. është guximi për të thënë të vërtetën dhe mënçuria për të mos e shitur dinjitetin dhe krenarinë e shqiptarëve.

 

Falë trimave tanë, kohët kanë ndryshuar. Salih Çekaj ishte trim i madh. Ai ishte aq i mençur dhe i drejtë. Ai është një prej personaliteteve të mësha të Republikës sonë, në ndërtimin e së cilës luajti rol vendimtar dhe të cilën e mbrojti me jetën e tij.

 

Dua ta përmbyll me një vërejtje shumë private. Gjatë kohës që Salihi ndodhej në luftë, kam komunikuar me të rregullisht. Çdo herë që bisedonim më porosiste të isha e kujdesshme. „Ti je vazhdimisht në qendër të vëmendjes dhe në gojë të ujkut“, më pat thënë njëherë. Atëherë e kam pyetur veten se ku e gjen forcën ky njeri, i çdo ditë i qëndron vdekjes ballë për ballë, të më japë mua në Gjermani këshilla të jem e kujdesshme. Sot e di që madhështia e njerëzve të tillë nuk mund të matet me fjalë.

 

Ta mbrojmë ne që e mbijetuam atë kohë amanetin e tij. Ta mbrojmë Republikën e Kosovës. Sot, këtu dhe në Kosovë.

 

I paharruar do të jetë kujtimi për Salih Çekajn dhe të gjithë ata që dhanë jetën për lirinë e Kosovës. Përjetësisht!

2014 © Donika Gervalla. All Rights Reserved